Er was een periode waarin ik elke ochtend wakker werd met informatie die ik met niemand mocht delen.
Ik had de leiding overgenomen van een organisatie in crisis. Het vermoeden van mismanagement hing in de lucht, bij medewerkers, stakeholders en de pers. Iedereen keek naar mij voor antwoorden.
Ik stond tegenover alle medewerkers en wist dat ik bijna geen enkele vraag kon beantwoorden. Dat botst hard met wie ik ben. Ik wil duidelijkheid geven.
Maar wat ik wist, mocht ik niet zeggen. Dat is een bijzondere vorm van eenzaamheid.
Je hoeft geen crisis mee te maken om dit te herkennen. Het zit ook in de beslissing die je ’s avonds laat alleen neemt. In het gesprek dat je uitstelt. In het gevoel dat jij het overzicht moet bewaren terwijl je zelf ook zoekende bent.
Wat mij hielp, was vertrouwen. In mijzelf dat ik dit kon dragen. In mijn thuisfront, dat er gewoon was. En in een kleine kring binnen en buiten de organisatie, zonder belang of agenda, die niet met oplossingen kwam maar wel met de juiste vragen.
Ik heb geleerd dat eenzaamheid in leiderschap niet verdwijnt. Maar je kunt hem wel draaglijk maken door mensen te hebben die er naar luisteren zonder er iets mee te hoeven doen.
Wie staat er naast jou als het echt moeilijk wordt?
