Dit weekend dacht ik na over een beslissing die ik jaren geleden nam. Een misser waar ik veel van heb geleerd. Ik deel hem omdat hij anderen misschien helpt om een vergelijkbare fout te voorkomen.
Ik nam een rol aan waarvan ik op dag één wist: dit gaat fout.
De rol was interessant, het team geweldig. Maar de leider? Zijn waarden botsten met de mijne. Mijn intuïtie gaf het signaal: dit klopt niet.
Ik negeerde het. Het was een coole rol. Ik dacht dat ik de situatie kon verbeteren en dat het geweldige team de rest zou compenseren. Mijn ego nam de beslissing.
Een jaar later was het helder. Mijn intuïtie had vanaf het begin gelijk gehad. De situatie verslechterde, ik kon niets veranderen. Ik vertrok. En ik voelde me schuldig omdat ik het team achterliet.
Sinds dat moment werk ik anders. Ik luister naar wat mijn intuïtie me vertelt. Hoe voelt een situatie aan? Wat geeft mij energie, waar krijg ik weerstand?
Die signalen zijn er altijd, van meet af aan. Maar je moet ze serieus nemen.
Ik doe dat nu. Als iets niet goed voelt, maak ik sneller een keuze. Voordat het dramatisch wordt, voordat ik mezelf moet overtuigen dat het wel goed komt.
Mijn beslissingen zijn beter geworden. Mijn werk is aangenamer geworden omdat ik feiten en verhalen combineer met wat mijn intuïtie me zegt.
Je ego kan je veel vertellen. Maar je intuïtie liegt nooit.
Hoe goed luister jij naar wat je intuïtie je probeert te zeggen?
