Veel mensen duiken bij elke vraag direct de inhoud in. Structuur, planning, KPI’s, scenario’s. Lekker veilig bij de feiten blijven.
Maar zodra het gesprek verschuift naar de onderstroom (emoties, onzekerheid) ontstaat vaak weerstand. Of onrust. En soms letterlijk ongemakkelijk geschuifel op de stoel.
En toch is het juist daar waar het echte gesprek plaatsvindt. Waar zichtbaar wordt waarom projecten blijven haperen. Waarom energie weglekt. En waar mensen afhaken zonder het hardop te zeggen.
De onderstroom bepaalt of iets lukt of strandt.
In het begin van mijn loopbaan voelde ik me pas waardevol als ik iets kon oplossen. Dus richtte ik me op feiten en concrete antwoorden.
Tot ik leerde dat sommige situaties geen oplossing vragen, maar een ander gesprek. Eén waarin ruimte is voor twijfel, verschil van perspectief en wat meestal onbesproken blijft.
Leiderschap vraagt niet alleen sturen op inhoud, maar ook het lef om te benoemen wat onderhuids speelt. Om woorden te geven aan wat iedereen voelt, maar niemand zegt.
Dat vraagt moed. Want vaak wordt het eerst ongemakkelijker voordat het beter wordt. Maar de opbrengst is groot: meer openheid, meer vertrouwen en uiteindelijk een betere samenwerking.
Ga je om de onderstroom heen, of durf je erin te stappen?
