Volgens Manfred Kets de Vries, in zijn artikel “High Performers: A Study in Paradoxes” (2024), is de kern het vermogen om met tegenstrijdigheden om te gaan.
Topleiders navigeren moeiteloos tussen schijnbare tegenpolen: ze zijn zelfverzekerd en bescheiden, daadkrachtig maar reflectief, visionair en realistisch. Ze kiezen niet voor of-of, maar voor en-en. Ze gebruiken spanning als bron van creativiteit in plaats van conflict.
Kets de Vries benadrukt dat uitzonderlijk leiderschap begint bij diepgaande zelfreflectie, veerkracht en wat hij noemt constructief narcisme: de energie om te dromen en impact te maken, zonder te verzanden in ego of schijnzekerheid.
Tegelijk waarschuwt hij voor de ‘pseudo-sterren’; leiders die schitteren in de spotlights maar hun teams uitgeput achterlaten. Echte leiders bouwen veerkracht en vertrouwen in anderen, niet afhankelijkheid.
De sleutel ligt in emotionele intelligentie: begrijpen wat mensen drijft en bewust zijn van je eigen emotionele dynamiek. Zo ontstaat psychologische veiligheid, ruimte om te leren en duurzame prestaties.
High performance leiderschap is geen voortdurende dans tussen discipline en creativiteit, reflectie en actie.
De leiders die die balans vinden, laten niet alleen cijfers groeien, ze laten mensen en organisaties bloeien.
Welke paradox herken jij het meest in jouw eigen leiderschap?
