In mijn werk kom ik veel perfectionisten tegen. Mensen die alles tot in de puntjes willen afmaken voordat ze het delen. Net als ik.
Jarenlang dacht ik dat kwaliteit altijd een acht of hoger moest zijn. Maar ik heb geleerd dat die overtuiging groei in de weg staat.
Soms is het beter om bewust te kiezen voor een zes omdat voortgang belangrijker is dan perfectie. Dat kleine stapje vooruit brengt beweging. En beweging nodigt uit tot betrokkenheid en samenwerking.
Als leider moedig ik mijn team aan om te delen voordat iets ‘af’ voelt. Een zes is geen eindpunt, maar een startpunt.
Door die eerste versie op tafel te leggen, ontstaat ruimte voor anderen om mee te denken. Voor een gesprek. Voor gezamenlijke verbetering.
En dat creëert eigenaarschap. Het bouwt aan een cultuur waarin leren belangrijker is dan perfect zijn.
Wanneer je laat zien dat een zes genoeg mag zijn, geef je mensen het vertrouwen dat hun bijdrage ertoe doet, ook als het nog niet perfect is.
Wanneer koos jij bewust voor voortgang in plaats van perfectie?
